کتابخانه انجمن ادبی شهریار

سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنانچه ازشعر سنایی برمی‌آید او به تمام دانشهای زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی غیر از دیوان قصیده و غزل و ترکیب و ترجیع و قطعه و رباعی، مثنویهای وی معروف و بدین قرارند: مثنویهای حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.

سنایی دیوان اشعار غزلیات قصاید قصاید و قطعات ترجیعات ترکیبات مسمطات رباعیات طریق التحقیق حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه مقدّمهٔ رفاء الباب الاوّل: در توحید باری تعالی الباب الثانی:‌ فی الکلام ذکر کلام الملک العلّام یسهل المرام الباب الثّالث: اندر نعت پیامبر ما محمّد مصطفی علیه‌السّلام و فضیلت وی بر جمیع پیغمبران الباب الرّابع: فی صفة العقل و احواله وافعاله و غایة عنایته و سبب وجوده الباب الخامس فی فضیلة العلم، ذکر العلم اربح لانّ فضله ارجح الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله الباب السّابع فصل فی‌الغرور و الغفلة والنسیان و حبّ‌الامانی والتّهور فی امور الدّنیا و نسیان‌الموت والبعث والنشر الباب الثامن ذکرالسطان یستنزل‌الامان الباب التاسع فیالحکمة والامثال و مثالب شعراء‌المدّعین ومذّمة‌الاطباء والمنجّمین الباب العاشر فی سبب تصنیف الکتاب و بیان کتابة هذا الکتاب رعایة لذوی الالباب