مسعود سعد سلمان
مسعود بن سعد بن سلمان شاعر نامی نیمهٔ دوم قرن پنجم و نیمه اول قرن ششم هجری قمری است. اصل او از همدان بوده و بین سالهای ۴۳۸ تا ۴۴۰ در لاهور زاده شده است. منصوب بودن در مشاغل دیوانی موجب دو بار و مجموعاً ۱۸سال زندانی شدن وی شد. بعد از رهایی از دومین دورهٔ اسارت به سمت کتابداری سلطان مسعود و بعد از او عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملک ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود مشغول شد و تا زمان وفاتش در سال ۵۱۵ هجری قمری نزد ایشان تقرب داشت. دیوان وی مکرر به طبع رسیده و حدود ۱۶۰۰۰ بیت دارد. به غیر از دیوان فارسی، دو دیوان تازی و هندی نیز به او نسبت دادهاند. حبسیههای وی معروف است.
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - آن راستگو خروس مجرب
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۳
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - قطعهٔی گفتهام که دیوانیست
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - گویی مرا زبان و دهن نیست
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - بر هیچ آدمی دل نامهربان نداشت
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۷
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - کار من بین که چون شگفت افتاد
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۹
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - مرا بدانند آنها که شعر میدانند
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ - چه فضلها بودم گر بحق حساب کنند
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ - وگر بنالم گویند ژاژ میخاید
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ - دوشم شبی گذشت چه گویم چگونه بود؟
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ - باران بهار در خزان بندم
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - درد و تیمار دختر و پسرم
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ - ای وای امیدهای بسیارم
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - چون رعد در جهان فتد آوازم
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ - یک بهره به بوده همی نمانم
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ - تا مرگ مگر که وقف زندانم
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - من در مرنجم و سخن من به قیروان
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ - شبی سیاهتر از روی ورای اهریمن
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - بس باشد این قصیدهٔ ترا یادگار من
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - در عصر خزانها بهار کرده
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ - در دشتها به وهم دویده
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ - پستی گرفت همت من زین بلند جای
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - با من چگونه بودی و بی من چگونهای؟
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - از این حزین تنگدل بندی
-
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ - تواند چنین زیست جاناوری؟