مسعود سعد سلمان
مسعود بن سعد بن سلمان شاعر نامی نیمهٔ دوم قرن پنجم و نیمه اول قرن ششم هجری قمری است. اصل او از همدان بوده و بین سالهای ۴۳۸ تا ۴۴۰ در لاهور زاده شده است. منصوب بودن در مشاغل دیوانی موجب دو بار و مجموعاً ۱۸سال زندانی شدن وی شد. بعد از رهایی از دومین دورهٔ اسارت به سمت کتابداری سلطان مسعود و بعد از او عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملک ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود مشغول شد و تا زمان وفاتش در سال ۵۱۵ هجری قمری نزد ایشان تقرب داشت. دیوان وی مکرر به طبع رسیده و حدود ۱۶۰۰۰ بیت دارد. به غیر از دیوان فارسی، دو دیوان تازی و هندی نیز به او نسبت دادهاند. حبسیههای وی معروف است.
-
شمارهٔ ۱ - ناله از قلعه نای
-
شمارهٔ ۲ - شاعران بینوا
-
شمارهٔ ۳ - اندرز
-
شمارهٔ ۴ - هجا
-
شمارهٔ ۵ - به خواجه ناصر
-
شمارهٔ ۶ - شکایت
-
شمارهٔ ۷ - مدح ابوسعید
-
شمارهٔ ۸ - شکوه
-
شمارهٔ ۹ - به خواجه ابوالقاسم فرستاده
-
شمارهٔ ۱۰ - ستایشگری
-
شمارهٔ ۱۱ - ناله از روزگار
-
شمارهٔ ۱۲ - تأسف بر سپید شدن موی
-
شمارهٔ ۱۳ - مدیح
-
شمارهٔ ۱۴ - نصیحت
-
شمارهٔ ۱۵ - وصف خروس
-
شمارهٔ ۱۶ - پیری و جوانی
-
شمارهٔ ۱۷ - حسب الحال
-
شمارهٔ ۱۸ - عرض بیچارگی و آرزوی گرمابه
-
شمارهٔ ۱۹ - به عمر کاک فرستاده
-
شمارهٔ ۲۰ - مدح ثقة الملک طاهر
-
شمارهٔ ۲۱ - مدح ابورشد رشید
-
شمارهٔ ۲۲ - موعظه
-
شمارهٔ ۲۳ - مرثیت
-
شمارهٔ ۲۴ - ستایش
-
شمارهٔ ۲۵ - ناله از حصار مرنج
-
شمارهٔ ۲۶ - پیشگوئی منجم
-
شمارهٔ ۲۷ - در پنجاه و هفت سالگی
-
شمارهٔ ۲۸ - مدیح
-
شمارهٔ ۲۹ - ثنا
-
شمارهٔ ۳۰ - افراط و تفریط روزگار
-
شمارهٔ ۳۱ - چیستان
-
شمارهٔ ۳۲ - دیده نرگس
-
شمارهٔ ۳۳ - سمنزار
-
شمارهٔ ۳۴ - مدح صاحب دیوان مولتان
-
شمارهٔ ۳۵ - موعظت
-
شمارهٔ ۳۶ - ناله از گرفتاری
-
شمارهٔ ۳۷ - حسب حال
-
شمارهٔ ۳۸ - در مدح مظفر بن بوسعید
-
شمارهٔ ۳۹ - بدرود
-
شمارهٔ ۴۰ - موعظه
-
شمارهٔ ۴۱ - مدیح
-
شمارهٔ ۴۲ - مرثیت
-
شمارهٔ ۴۳ - اسیر خوبان
-
شمارهٔ ۴۴ - مطایبه
-
شمارهٔ ۴۵ - هجا
-
شمارهٔ ۴۶ - دروغ
-
شمارهٔ ۴۷ - مرثیه
-
شمارهٔ ۴۸ - حسب الحال
-
شمارهٔ ۴۹ - ستایش
-
شمارهٔ ۵۰ - صفت گل رعنا
-
شمارهٔ ۵۱ - وصف گرز پادشاه
-
شمارهٔ ۵۲ - سپیدی موی
-
شمارهٔ ۵۳ - مدح سلطان مسعود
-
شمارهٔ ۵۴ - ستایش پادشاه
-
شمارهٔ ۵۵ - مدیح مسعود
-
شمارهٔ ۵۶ - تهنیت جشن مهرگان
-
شمارهٔ ۵۷ - حسب حال
-
شمارهٔ ۵۸ - خیر باد شغل و سفر
-
شمارهٔ ۵۹ - مدح سید محمد ناصر
-
شمارهٔ ۶۰ - شکوه از دوری مظفر
-
شمارهٔ ۶۱ - به ابوالفرج نوشته
-
شمارهٔ ۶۲ - مدح خواجه بوسعد
-
شمارهٔ ۶۳ - ایام شادخواری
-
شمارهٔ ۶۴ - مدح
-
شمارهٔ ۶۵ - خنده جام و گریه شمشیر
-
شمارهٔ ۶۶ - ثناگری
-
شمارهٔ ۶۷ - اندرز
-
شمارهٔ ۶۸ - ستایش
-
شمارهٔ ۶۹ - ستایش و تشجیع خویش
-
شمارهٔ ۷۰ - حسب الحال
-
شمارهٔ ۷۱ - مرثیه عطای یعقوب
-
شمارهٔ ۷۲ - بر فوت محمد علوی
-
شمارهٔ ۷۳ - توصیف پیل
-
شمارهٔ ۷۴ - نبشتن ز گفتن مهمتر شناس
-
شمارهٔ ۷۵ - یک زمان در بهشت
-
شمارهٔ ۷۶ - تلون چرخ
-
شمارهٔ ۷۷ - مرثیت
-
شمارهٔ ۷۸ - مدح
-
شمارهٔ ۷۹ - تقاضای تیول
-
شمارهٔ ۸۰ - برتری قلم به تیغ
-
شمارهٔ ۸۱ - در ده روشن رحیق
-
شمارهٔ ۸۲ - پیری
-
شمارهٔ ۸۳ - خشک و خالی
-
شمارهٔ ۸۴ - با این همه شهرت
-
شمارهٔ ۸۵ - چشم و بینی ببست عزرائیل
-
شمارهٔ ۸۶ - بوالفضایل
-
شمارهٔ ۸۷ - دست بدان قبضه خنجر زدیم
-
شمارهٔ ۸۸ - از بخت همیشه سرنگونم
-
شمارهٔ ۸۹ - نداند حقیقت که من کیستم
-
شمارهٔ ۹۰ - ز بیم بلا آنچه دانم نگویم
-
شمارهٔ ۹۱ - ای جوانی تو را کجا جویم
-
شمارهٔ ۹۲ - شکوه از موی
-
شمارهٔ ۹۳ - حقگزاری از خواجه مظفر
-
شمارهٔ ۹۴ - هزل
-
شمارهٔ ۹۵ - از زبان ملک ارسلان گوید
-
شمارهٔ ۹۶ - مدح و شکران
-
شمارهٔ ۹۷ - ستایش
-
شمارهٔ ۹۸ - ثناگستری
-
شمارهٔ ۹۹ - ستایشگری
-
شمارهٔ ۱۰۰ - مدح
-
شمارهٔ ۱۰۱ - ای بخت بد
-
شمارهٔ ۱۰۲ - به خواجه ابراهیم
-
شمارهٔ ۱۰۳ - مرثیت امیر یعقوب
-
شمارهٔ ۱۰۴ - مطایبه
-
شمارهٔ ۱۰۵ - مدیح
-
شمارهٔ ۱۰۶ - ثناگری
-
شمارهٔ ۱۰۷ - مطایبه
-
شمارهٔ ۱۰۸ - ای خوشا در بوستان با دوستان
-
شمارهٔ ۱۰۹ - بخل کوه
-
شمارهٔ ۱۱۰ - پند
-
شمارهٔ ۱۱۱ - وصف ناچخ شاه
-
شمارهٔ ۱۱۲ - مدح سید رئیس ابن حسن
-
شمارهٔ ۱۱۳ - به ابوالفرج رونی نویسد
-
شمارهٔ ۱۱۴ - چون بدیدم به دیده تحقیق
-
شمارهٔ ۱۱۵ - ستایش
-
شمارهٔ ۱۱۶ - بهار نو
-
شمارهٔ ۱۱۷ - ثناخوانی در کوهسار
-
شمارهٔ ۱۱۸ - ضرورت
-
شمارهٔ ۱۱۹ - تبارک الله ازین بخت و زندگانی من
-
شمارهٔ ۱۲۰ - درخواست حضور یکی از دوستان
-
شمارهٔ ۱۲۱ - اثر بخت و طالع
-
شمارهٔ ۱۲۲ - مدح سیف الدوله محمود
-
شمارهٔ ۱۲۳ - در زندان
-
شمارهٔ ۱۲۴ - وصف کتاب
-
شمارهٔ ۱۲۵ - به غرابی شاعر فرستاده
-
شمارهٔ ۱۲۶ - مدح عبدالحمید بن احمد
-
شمارهٔ ۱۲۷ - توسل
-
شمارهٔ ۱۲۸ - مدح خواجه ابوالقاسم
-
شمارهٔ ۱۲۹ - مدیح خواجه ابوالفتح
-
شمارهٔ ۱۳۰ - فرامش گشت رسم شادمانی
-
شمارهٔ ۱۳۱ - مرثیت یکی از سخنوران
-
شمارهٔ ۱۳۲ - آفت مردمی پشیمانی است
-
شمارهٔ ۱۳۳ - ای خروس
-
شمارهٔ ۱۳۴ - خطاب به روزن زندان
-
شمارهٔ ۱۳۵ - سخن بی تکلف
-
شمارهٔ ۱۳۶ - شکر مر او را که نه ای زشت روی
-
شمارهٔ ۱۳۷ - وصف طبیعت
-
شمارهٔ ۱۳۸ - گوشت قربان
-
شمارهٔ ۱۳۹ - در مدح سیف الدوله محمود
-
شمارهٔ ۱۴۰ - شکران
-
شمارهٔ ۱۴۱ - ای شعر محمد خطیبی
-
شمارهٔ ۱۴۲ - مجازات باد خزان
-
شمارهٔ ۱۴۳ - شکوه از سعایت ابوالفرج
-
شمارهٔ ۱۴۴ - قطعه