حافظ
خواجه شمسالدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ»، غزلسرای بزرگ و از خداوندان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایهای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
-
شمارهٔ ۱
-
شمارهٔ ۲
-
شمارهٔ ۳
-
شمارهٔ ۴
-
شمارهٔ ۵
-
شمارهٔ ۶
-
شمارهٔ ۷
-
شمارهٔ ۸
-
شمارهٔ ۹
-
شمارهٔ ۱۰
-
شمارهٔ ۱۱
-
شمارهٔ ۱۲
-
شمارهٔ ۱۳
-
شمارهٔ ۱۴
-
شمارهٔ ۱۵
-
شمارهٔ ۱۶
-
شمارهٔ ۱۷
-
شمارهٔ ۱۸
-
شمارهٔ ۱۹
-
شمارهٔ ۲۰
-
شمارهٔ ۲۱
-
شمارهٔ ۲۲
-
شمارهٔ ۲۳
-
شمارهٔ ۲۴ - ساقینامهٔ ۹
-
شمارهٔ ۲۵
-
شمارهٔ ۲۶
-
شمارهٔ ۲۷
-
شمارهٔ ۲۸
-
شمارهٔ ۲۹
-
شمارهٔ ۳۰
-
شمارهٔ ۳۱
-
شمارهٔ ۳۲
-
شمارهٔ ۳۳
-
شمارهٔ ۳۴
-
شمارهٔ ۳۵
-
شمارهٔ ۳۶
-
شمارهٔ ۳۷
-
شمارهٔ ۳۸
-
شمارهٔ ۳۹
-
شمارهٔ ۴۰
-
شمارهٔ ۴۱
-
شمارهٔ ۴۲
-
شمارهٔ ۴۳
-
شمارهٔ ۴۴
-
شمارهٔ ۴۵
-
شمارهٔ ۴۶
-
شمارهٔ ۴۷
-
شمارهٔ ۴۸
-
شمارهٔ ۴۹ - رباعی
-
شمارهٔ ۵۰
-
شمارهٔ ۵۱ - رباعی
-
شمارهٔ ۵۲ - رباعی
-
شمارهٔ ۵۳ - رباعی
-
شمارهٔ ۵۴ - رباعی