حافظ
خواجه شمسالدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ»، غزلسرای بزرگ و از خداوندان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایهای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
-
رباعی شمارهٔ ۱
-
رباعی شمارهٔ ۲
-
رباعی شمارهٔ ۳
-
رباعی شمارهٔ ۴
-
رباعی شمارهٔ ۵
-
رباعی شمارهٔ ۶
-
رباعی شمارهٔ ۷
-
رباعی شمارهٔ ۸
-
رباعی شمارهٔ ۹
-
رباعی شمارهٔ ۱۰
-
رباعی شمارهٔ ۱۱
-
رباعی شمارهٔ ۱۲
-
رباعی شمارهٔ ۱۳
-
رباعی شمارهٔ ۱۴
-
رباعی شمارهٔ ۱۵
-
رباعی شمارهٔ ۱۶
-
رباعی شمارهٔ ۱۷
-
رباعی شمارهٔ ۱۸
-
رباعی شمارهٔ ۱۹
-
رباعی شمارهٔ ۲۰
-
رباعی شمارهٔ ۲۱
-
رباعی شمارهٔ ۲۲
-
رباعی شمارهٔ ۲۳
-
رباعی شمارهٔ ۲۴
-
رباعی شمارهٔ ۲۵
-
رباعی شمارهٔ ۲۶
-
رباعی شمارهٔ ۲۷
-
رباعی شمارهٔ ۲۸
-
رباعی شمارهٔ ۲۹
-
رباعی شمارهٔ ۳۰
-
رباعی شمارهٔ ۳۱
-
رباعی شمارهٔ ۳۲
-
رباعی شمارهٔ ۳۳
-
رباعی شمارهٔ ۳۴
-
رباعی شمارهٔ ۳۵
-
رباعی شمارهٔ ۳۶
-
رباعی شمارهٔ ۳۷
-
رباعی شمارهٔ ۳۸
-
رباعی شمارهٔ ۳۹
-
رباعی شمارهٔ ۴۰
-
رباعی شمارهٔ ۴۱
-
رباعی شمارهٔ ۴۲