حافظ
خواجه شمسالدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ»، غزلسرای بزرگ و از خداوندان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایهای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. گوته دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است.
-
قطعه شمارهٔ ۱
-
قطعه شمارهٔ ۲
-
قطعه شمارهٔ ۳ - ماده تاریخ وفات تورانشاه (میل بهشت = ۷۸۷)
-
قطعه شمارهٔ ۴ - ماده تاریخ وفات (قرب طاعت = ۷۸۲)
-
قطعه شمارهٔ ۵
-
قطعه شمارهٔ ۶ - ماده تاریخ (رحمان لایموت = ۷۸۶)
-
قطعه شمارهٔ ۷
-
قطعه شمارهٔ ۸
-
قطعه شمارهٔ ۹
-
قطعه شمارهٔ ۱۰
-
قطعه شمارهٔ ۱۱
-
قطعه شمارهٔ ۱۲
-
قطعه شمارهٔ ۱۳ - ماده تاریخ وفات (امید جود)
-
قطعه شمارهٔ ۱۴
-
قطعه شمارهٔ ۱۵
-
قطعه شمارهٔ ۱۶ - ماده تاریخ وفات (خلیل عادل = ۷۷۵)
-
قطعه شمارهٔ ۱۷
-
قطعه شمارهٔ ۱۸
-
قطعه شمارهٔ ۱۹ - ماده تاریخ وفات (رحمت حق = ۷۵۶)
-
قطعه شمارهٔ ۲۰ - ماده تاریخ وفات (بلبل و سرو و سمن یاسمن و لاله و گل = ۷۸۱)
-
قطعه شمارهٔ ۲۱
-
قطعه شمارهٔ ۲۲
-
قطعه شمارهٔ ۲۳
-
قطعه شمارهٔ ۲۴
-
قطعه شمارهٔ ۲۵
-
قطعه شمارهٔ ۲۶
-
قطعه شمارهٔ ۲۷
-
قطعه شمارهٔ ۲۸
-
قطعه شمارهٔ ۲۹
-
قطعه شمارهٔ ۳۰
-
قطعه شمارهٔ ۳۱ - ماده تاریخ (میوهٔ بهشتی = ۷۷۸)
-
قطعه شمارهٔ ۳۲
-
قطعه شمارهٔ ۳۳
-
قطعه شمارهٔ ۳۴