رهی معیری
شادروان محمدحسن معیری متخلص به «رهی» در دهم اردیبهشت ماه ۱۲۸۸ هجری شمسی در تهران و در خاندانی بزرگ و اهل ادب و هنر چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان برد، آنگاه وارد خدمت دولتی شد و در مشاغلی چند خدمت کرد. از سال ۱۳۲۲ شمسی به ریاست کل انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر (بعداً وزارت صنایع) منصوب گردید. پس از بازنشستگی در کتابخانهٔ سلطنتی اشتغال داشت. وی همچنین در انجمن موسیقی ایران عضویت داشت. رهی علاوه بر شاعری، در ساختن تصنیف نیز مهارت کامل داشت. وی در سالهای آخر عمر در برنامهٔ گلهای رنگارنگ رادیو در انتخاب شعر با داوود پیرنیا همکاری داشت و پس از او نیز تا پایان زندگی آن برنامه را سرپرستی میکرد. رهی در طول حیات خود سفرهایی به خارج از ایران داشت که از آن جمله است: سفر به ترکیه در سال ۱۳۳۶، سفر به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۳۳۷ برای شرکت در جشن چهلمین سالگرد انقلاب اکتبر، سفر به ایتالیا و فرانسه در سال ۱۳۳۸ و دو بار سفر به افغانستان، یک بار در سال ۱۳۴۱ برای شرکت در مراسم یادبود نهصدمین سال در گذشت خواجه عبدالله انصاری و دیگربار در سال ۱۳۴۵، عزیمت به انگلستان در سال ۱۳۴۶ برای عمل جراحی، آخرین سفر وی بود. رهی معیری که تا آخر عمر مجرد زیست، در بیست و چهارم آبان سال ۱۳۴۷ شمسی پس از رنجی طولانی از بیماری سرطان معده بدرود زندگانی گفت و در مقبرهٔ ظهیرالدولهٔ شمیران به خاک سپرده شد.
-
شاهد افلاکی
-
حدیث جوانی
-
سوزد مرا سازد مرا
-
زندان خاک
-
آتش خاموش
-
طوفان حادثات
-
داغ تنهایی
-
نیلوفر
-
رسوای دل
-
غرق تمنای توام
-
دل زاری که من دارم
-
ماجرای اشک
-
ترک خودپرستی کن
-
گوهر تابناک
-
خیالانگیز
-
گریهٔ بیاختیار
-
بهشت آرزو
-
ساغر هستی
-
چشمهٔ نور
-
نای خروشان
-
خندهٔ مستانه
-
پرنیانپوش
-
جلوهٔ ساقی
-
تشنهٔ درد
-
سایه آرمیده
-
نازکاندام
-
سودازده
-
پایان شب
-
باران صبحگاهی
-
عمر نرگس
-
سراب آرزو
-
از خود رمیده
-
ستاره خندان
-
کوکب امید
-
بیسرانجام
-
شعله سرکش
-
مهتاب
-
لبخند صبحدم
-
ناآشنا
-
گریزان
-
خنده برق
-
مردمفریب
-
هوسناک
-
کوی میفروش
-
خاک شیراز
-
گیسوی شب
-
وفای شمع
-
شبزندهدار
-
کوی رضا
-
نغمهٔ حسرت
-
پاس دوستی
-
اندوه دوشین
-
غنچه پژمرده
-
آه آتشناک
-
ماجرای نیمشب
-
شراب بوسه
-
پردهٔ نیلی
-
فریاد بیاثر
-
صفای شبنم
-
بار گران
-
ساز سخن
-
ستاره بازیگر
-
سوسن وحشی
-
آغوش صحرا
-
سرا پا آتشم
-
آشیانهٔ تهی
-
رشتهٔ هوس
-
بوسه نسیم
-
شمع خاموش
-
داغ محرومی
-
برق نگاه
-
خشکسال ادب
-
حاصل عمر
-
جلوه نخستین
-
بوسه جام
-
ناله جویبار
-
کیان اندوه
-
سرگشته
-
یار دیرین
-
حصار عافیت
-
ساغر خورشید
-
آیینهٔ روشن
-
دریادل
-
سیه مست
-
پشیمانی
-
آزاده
-
مکتب عشق
-
در سایه سرو
-
حلقهٔ موج
-
محنتسرای خاک
-
پیر هرات
-
آتش جاوید
-
زبان اشک
-
گلبانگ رود
-
شکوه ناتمام
-
بنفشهٔ سخنگوی
-
سایهٔ گیسو
-
ماه قدحنوش
-
بادهفروش
-
قطعهٔ ۱ - نیروی اشک
-
قطعهٔ ۲ - نابینا و ستمگر
-
قطعهٔ ۳ - دشمن و دوست
-
قطعهٔ ۴ - شاخک شمعدانی
-
قطعهٔ ۵ - ابنای روزگار
-
قطعهٔ ۶ - موی سپید
-
قطعهٔ ۷ - سرنوشت
-
قطعهٔ ۸ - پاداش نیکی
-
قطعهٔ ۹ - رازداری
-
قطعهٔ ۱۰ - همت مردانه
-
قطعهٔ ۱۱ - کالای بیبها
-
قطعهٔ ۱۲ - راز خوشدلی
-
قطعهٔ ۱۳ - سخنپرداز
-
قطعهٔ ۱۴ - پاس ادب
-
قطعهٔ ۱۵ - مایه رفعت
-
قطعهٔ ۱۶ - سایه اندوه
-
تمنای عاشق
-
بیخبری
-
آشیانسوز
-
آیینه صبح
-
نوشینلب
-
افسونگر
-
لعل ناب
-
دیار شب
-
خانهبهدوش
-
ناله بیاثر
-
مردم چشم
-
شباهنگ
-
جدایی
-
اندوه مادر
-
سوختگان
-
بیدادگری
-
مسعود
-
آرزو
-
در ماتم صبحی
-
خلقت زن
-
گنجینهٔ دل
-
سوگند
-
گل یخ
-
راز شب
-
سنگریزه
-
ساز محجوبی
-
مریم سپید
-
بهار عشق
-
باید خریدارم شوی
-
نیش و نوش
-
تلخکامی
-
دریای تهی
-
رنج زندگی
-
آواره
-
به اقتفای خواجه
-
سایهٔ هما
-
نیرنگ نسیم
-
بینصیب
-
فریب
-
اندام او
-
آتش گل
-
چشم نیلی
-
مستی و مستوری
-
صبح پیری
-
وعدهٔ خلاف
-
قطعهٔ ۱۷ - راز خوشدلی
-
قطعهٔ ۱۸ - سخن پرداز
-
قطعهٔ ۱۹ - مطایبه (طبیب و بیطار)
-
قطعهٔ ۲۰ - حق رأی
-
قطعهٔ ۲۱ - لاله کوهی
-
قطعهٔ ۲۲ - فتنه آذربایجان
-
قطعهٔ ۲۳ - سوارکاران
-
قطعهٔ ۲۴ - پند پیرانه
-
قطعهٔ ۲۵ - چشم فیروزهگون
-
قطعهٔ ۲۶ - دلدادگان من (اقتباس از ترانههای بیلیتس)
-
قطعهٔ ۲۷ - آتش
-
قطعهٔ ۲۸ - دخترک لالهفروش
-
قطعهٔ ۲۹ - زاده آزاده
-
قطعهٔ ۳۰ - نگاه سخن گو
-
قطعهٔ ۳۱ - پوشکین
-
قطعهٔ ۳۲ - دل من
-
قطعهٔ ۳۳ - بزم زهره
-
قطعهٔ ۳۴ - پشیمانی
-
قطعهٔ ۳۵ - نسیم گریزان
-
قطعهٔ ۳۶ - گوهر یکتا
-
قطعهٔ ۳۷ - احترام پدر
-
قطعهٔ ۳۸ - پند روزگار
-
قطعهٔ ۳۹ - موی سپید
-
قطعهٔ ۴۰ - نغمه فتح
-
قطعهٔ ۴۱ - عشق وطن
-
قطعهٔ ۴۲ - باغبان ملک
-
قطعهٔ ۴۳ - رشک جنان
-
قطعهٔ ۴۴ - نیش و نوش
-
قطعهٔ ۴۵ - کالای بیبها
-
قطعهٔ ۴۶
-
قطعهٔ ۴۷
-
قطعهٔ ۴۸ - جانانه دشتی
-
قطعهٔ ۴۹ - باور مکن
-
قطعهٔ ۵۰ - رنج بیهوده
-
قطعهٔ ۵۱ - وطن
-
قطعهٔ ۵۲ - شور وطن
-
قطعهٔ ۵۳ - جمالپرست