نصرالله منشی
ابوالمعالی نصرالله منشی از دبیران دستگاه حکومت غزنویان و معاصر بهرامشاه و خسروشاه غزنوی است. وی به عربی نیز شعر میسروده است و به روایت عوفی در لباب الالباب در اثر سعایت بدخواهان در زمان خسروشاه غزنوی به زندان افتاد و کشته شد. اثر مهم وی ترجمهٔ آزاد کلیله و دمنه از عربی (ترجمه شده از پهلوی به عربی توسط عبدالله بن مقفع) است که آن را به نثری مسجع و آمیخته به انواع روایات و اشعار فارسی و عربی درآورده است.
-
بخش ۱ - وعلی الله توکلی
-
بخش ۲ - در فضیلت پیامبر اسلام
-
بخش ۳ - دین بی ملک ضایع است و ملک بی دین باطل
-
بخش ۴ - محاسن عدل
-
بخش ۵ - در ستایش امیرالمومنین ابی منصور سبکتکین عضدالله
-
بخش ۶ - ادامهٔ ثنای پادشاه
-
بخش ۷ - ذکر سلطان ماضی یمین الدوله محمود
-
بخش ۸ - ادامهٔ یادکرد از سلطان ماضی محمود
-
بخش ۹ - همیگوید نصرالله محمد عبدالحمید بوالمعالی
-
بخش ۱۰ - و خیر جلیس فی الزمان کتاب
-
بخش ۱۱ - تحفه آوردن فقیه عالم علی ابراهیم اسماعیل کتاب کلیله و دمنه نصرالله منشی را
-
بخش ۱۲ - محاسن کلیله و دمنه
-
بخش ۱۳ - ولدت فی زمن الملک العادل
-
بخش ۱۴ - ترجمهٔ کلیله و دمنه به تازی
-
بخش ۱۵ - دربارهٔ بغداد
-
بخش ۱۶ - ذکر منصور عباسی
-
بخش ۱۷ - ذکر منصور عباسی
-
بخش ۱۸ - ذکر منصور عباسی
-
بخش ۱۹ - ذکر منصور عباسی
-
بخش ۲۰ - ذکر منصور عباسی
-
بخش ۲۱ - ذکر منصور عباسی
-
بخش ۲۲ - ذکر منصور عباسی
-
بخش ۲۳ - پایان ذکر منصور عباسی، مثال دادن نصر بن احمد سامانی رودکی را به نظم کلیله و دمنه
-
بخش ۲۴ - این کتاب به فرمان دابشلیم رای هند جمع شده
-
بخش ۲۵ - حکمت همیشه عزیز بوده است، خاصه بنزدیک ملوک و اعیان
-
بخش ۲۶ - دربارهٔ ترجمههای دیگر
-
بخش ۲۷ - رغبت مردمان از مطالعت کتب تازی قاصر گشته
-
بخش ۲۸ - دربارهٔ روش ترجمه و تألیف نصرالله منشی
-
بخش ۲۹ - عرضه داشتن ترجمهٔ نیمهکارهٔ کلیله و دمنه به پادشاه
-
بخش ۳۰ - در تمجید از سخنشناسی پادشاه
-
بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم
-
بخش ۲ - سبب و علت ترجمه این کتاب و نقل آن از هندوستان به پارس
-
بخش ۳ - به سمع انوشیروان رساندن ذکر کلیله و دمنه را
-
بخش ۴ - برگزیدن برزویهٔ طبیب برای ترجمهٔ کلیله و دمنه
-
بخش ۵ - سفر برزویه به هندوستان
-
بخش ۶ - گفتگوی برزویه با هندو
-
بخش ۷ - هندو جواب داد
-
بخش ۸ - سخنان هندو با برزویه
-
بخش ۹ - سخنان هندو با برزویه
-
بخش ۱۰ - سخنان برزویه با هندو
-
بخش ۱۱ - جواب هندو به برزویه
-
بخش ۱۲ - جواب برزویه به هندو
-
بخش ۱۳ - هندو کتابها را به برزویه داد
-
بخش ۱۴ - شادمان شدن نوشروان از پیام برزویه
-
بخش ۱۵ - بازگشت برزویه
-
بخش ۱۶ - خواندن کلیله و دمنه توسط برزویه در محضر علما
-
بخش ۱۷ - حاجت خواستن برزویه از نوشروان
-
بخش ۱۸ - درخواست برزویه برای اضافه کردن بابی به کلیله و دمنه
-
بخش ۱۹ - شگفتی کسری از همت بلند برزویه
-
بخش ۲۰ - پرداختن باب بزرجمهر
-
بخش ۲۱ - طاعت ملوک و خدمت پادشاهان فاضلترین اعمال است
-
بخش ۱- تمهید بزرگمهر بختگان
-
بخش ۲ - خواننده باید اصل و غرض تألیف کتاب را بشناسد
-
بخش ۳ - فایده در فهم است نه حفظ
-
بخش ۴ - علم به کردار نیک جمال گیرد
-
بخش ۵
-
بخش ۶
-
بخش ۷
-
بخش ۸
-
بخش ۹
-
بخش ۱۰
-
بخش ۱۱
-
بخش ۱۲
-
بخش ۱ - باب برزویهٔ طبیب
-
بخش ۲
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۵ - حکایت دزد نادان
-
بخش ۶
-
بخش ۷ - حکایت بازرگان و جواهرساز چنگنواز
-
بخش ۸
-
بخش ۹
-
بخش ۱۰
-
بخش ۱۱
-
بخش ۱۲
-
بخش ۱۳ - حکایت مرد غافل
-
بخش ۱۴
-
بخش ۱ - باب شیر و گاو
-
بخش ۲ - ترسیدن شیر از بانگ شنزبه
-
بخش ۳ - کلیه و دمنه
-
بخش ۴
-
بخش ۵
-
بخش ۶
-
بخش ۷
-
بخش ۸
-
بخش ۹
-
بخش ۱۰
-
بخش ۱۱
-
بخش ۱۲
-
بخش ۱۳
-
بخش ۱۴
-
بخش ۱۵
-
بخش ۱۶
-
بخش ۱۷
-
بخش ۱۸
-
بخش ۱۹
-
بخش ۲۰ - ماهیخوار، پنج پایک و ماهیان
-
بخش ۲۱
-
بخش ۲۲ - شیر و خرگوش
-
بخش ۲۳
-
بخش ۲۴ - حکایت آن سه ماهی
-
بخش ۲۵
-
بخش ۲۶
-
بخش ۲۷
-
بخش ۲۸
-
بخش ۲۹ - حکایت بط
-
بخش ۳۰ - باقی سخنان شنزبه
-
بخش ۳۱
-
بخش ۳۲ - حکایت گرگ و زاغ و شغال
-
بخش ۳۳
-
بخش ۳۴ - حکایت طیطوها
-
بخش ۳۵ - حکایت باخه و دو بط
-
بخش ۳۶ - ادامهٔ حکایت طیطوها
-
بخش ۳۷
-
بخش ۳۸ - حکایت بوزینگان
-
بخش ۳۹ - حکایت دو شریک
-
بخش ۴۰ - حکایت غوک و مار
-
بخش ۴۱ - ادامهٔ حکایت دو شریک
-
بخش ۴۲
-
بخش ۴۳ - بازرگان آهنفروش
-
بخش ۴۴ - سرانجام دمنه
-
بخش ۱ - بازجست کار دمنه
-
بخش ۲
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۵
-
بخش ۶ - حکایت زن بازرگان کشمیری
-
بخش ۷
-
بخش ۸
-
بخش ۹
-
بخش ۱۰ - حکایت طبیب حاذقی که چشمش ضعیف شده بود
-
بخش ۱۱
-
بخش ۱۲
-
بخش ۱۳
-
بخش ۱۴ - حکایت زن مرزبان و غلام
-
بخش ۱۵ - عاقبت مکر
-
بخش ۱ - باب دوستی کبوتر و زاغ و موش و باخه و آهو
-
بخش ۲
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۵
-
بخش ۶
-
بخش ۷
-
بخش ۸
-
بخش ۹
-
بخش ۱۰ - حکایت زاهد و موش
-
بخش ۱۱
-
بخش ۱۲ - حکایت صیاد و آهو و خوگ و گرگ
-
بخش ۱۳
-
بخش ۱۴
-
بخش ۱۵
-
بخش ۱۶
-
بخش ۱۷
-
بخش ۱۸
-
بخش ۱۹ - به دام افتادن آهو
-
بخش ۱ - باب بوف و زاغ
-
بخش ۲ - زاغان و بومان
-
بخش ۳
-
بخش ۴ - حکایت مرغان که میخواستند بوم را امیر خود کنند
-
بخش ۵ - خرگوشی که ادعای رسولی ماه کرد و پیلان
-
بخش ۶ - کبک انجیری، خرگوش و گربهٔ روزهدار
-
بخش ۷ - ادامهٔ حکایت مرغان که میخواستند بوم را امیر خود کنند
-
بخش ۸ - حکایت زاهد و گوسفند و طراران
-
بخش ۹
-
بخش ۱۰ - حکایت بازرگان و زن و دزد
-
بخش ۱۱
-
بخش ۱۲ - حکایت زاهد و دزد و دیو
-
بخش ۱۳ - حکایت درودگر و زن خیانتکارش
-
بخش ۱۴
-
بخش ۱۵ - حکایت موشی که به دعای زاهد مستجاب الدعوه به پیکر دختری درآمد
-
بخش ۱۶ - سرانجام بومان
-
بخش ۱۷
-
بخش ۱۸
-
بخش ۱۹
-
بخش ۱ - باب بوزینه و باخه
-
بخش ۲
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۵
-
بخش ۶ - حکایت شیر و روباه و خر
-
بخش ۷
-
بخش ۱ - باب زاهد و راسو
-
بخش ۲
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۱ - باب گربه و موش
-
بخش ۲ - حکایت گربه و موش
-
بخش ۳
-
بخش ۱ - باب پادشاه و فنزه
-
بخش ۲ - حکایت مرغ پادشاه
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۵
-
بخش ۶
-
بخش ۷
-
بخش ۱ - باب شیر و شغال
-
بخش ۲
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۵
-
بخش ۶
-
بخش ۷
-
بخش ۸
-
بخش ۹
-
بخش ۱۰
-
بخش ۱۱
-
بخش ۱۲
-
بخش ۱۳
-
بخش ۱۴
-
بخش ۱
-
بخش ۲ - افسانهٔ شیر و مرد تیرانداز
-
بخش ۳
-
بخش ۱ - باب زاهد و مهمان او
-
بخش ۲
-
بخش ۳ - حکایت زاغی که خواست خرامیدن کبک بیاموزد
-
بخش ۱ - باب پادشاه و برهمنان
-
بخش ۲
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۵
-
بخش ۶
-
بخش ۷
-
بخش ۸
-
بخش ۹
-
بخش ۱۰
-
بخش ۱۱
-
بخش ۱۲ - حکایت دو کبوتر
-
بخش ۱۳
-
بخش ۱۴
-
بخش ۱۵
-
بخش ۱۶
-
بخش ۱۷
-
بخش ۱۸
-
بخش ۱۹
-
بخش ۲۰
-
بخش ۱ - باب زرگر و سیاح
-
بخش ۲
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۱ - باب شاهزاده و یاران او
-
بخش ۲
-
بخش ۳
-
بخش ۴
-
بخش ۵
-
بخش ۶
-
بخش ۷
-
بخش ۸
-
بخش ۹
-
بخش ۱
-
بخش ۲