احمد شاملو
احمد شاملو (زادۀ ۲۱ آذر، ۱۳۰۴ در تهران؛ ۱۲ دسامبر ۱۹۲۵، در خانهٔ شمارهٔ ۱۳۴ خیابان صفیعلیشاه - درگذشتۀ ۲ مرداد ۱۳۷۹؛ ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۰ در فردیس کرج) شاعر، نویسنده، فرهنگنویس، ادیب، مترجم ایرانی و از اعضای کانون نویسندگان ایران بود. آرامگاه او در امامزاده طاهر کرج واقع است. تخلص او در شعر الف. بامداد بود. سرودن شعرهای آزادیخواهانه و ضد استبدادی ، عنوان شاعر آزادی ایران را برای او به ارمغان آورده است. شهرت اصلی شاملو به خاطر شعرهای اوست که شامل اشعار نو و برخی قالبهای کهن نظیر قصیده و نیز ترانههای عامیانهاست. شاملو تحت تأثیر نیما یوشیج، به شعر نو (که بعدها شعر نیمایی هم نامیده شد) روی آورد، اما برای نخستین بار درشعر «تا شکوفهٔ سرخ یک پیراهن» که در سال ۱۳۲۹ با نام «شعر سفید غفران» منتشر شد وزن را رها کرد و بهصورت پیشرو سبک نویی را در شعر معاصر فارسی گسترش داد. از این سبک به شعر سپید یا شعر منثور یا شعر شاملویی یاد کردهاند. تنی چند از منتقدان ادبی او را تنها شاعر موفق در زمینه شعر منثور میدانند. اشعار شاملو در این کتابخانه از سایت رسمی احمد شاملو به نشانی www.shamlou.org نقل شدهاند.
-
حکایت
-
هاسمیک
-
ظلماتِ مطلقِ نابینایی
-
حجمِ قیرینِ نهدرکجایی...
-
درپيچيده به خويش...
-
طبيعتِ بیجان
-
در آستانه
-
خلاصهی احوال
-
آن روز در اين وادی...
-
خاطره
-
بر کدام جنازه زار میزند...؟
-
ما نیز...
-
قناری گفت...
-
نه عادلانه نه زيبا بود...
-
آن روی ديگرت...
-
یکی کودک بودن...
-
ترانه
-
سِفْرِ شُهود
-
قفس قفس اين قفس...
-
جوشان از خشم...
-
بوسه
-
گدایانِ بیابانی
-
ببر
-
طرحهای زمستانی
-
طرحِ بارانی
-
میلاد
-
قصهی مردی که لب نداشت