احمد شاملو
احمد شاملو (زادۀ ۲۱ آذر، ۱۳۰۴ در تهران؛ ۱۲ دسامبر ۱۹۲۵، در خانهٔ شمارهٔ ۱۳۴ خیابان صفیعلیشاه - درگذشتۀ ۲ مرداد ۱۳۷۹؛ ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۰ در فردیس کرج) شاعر، نویسنده، فرهنگنویس، ادیب، مترجم ایرانی و از اعضای کانون نویسندگان ایران بود. آرامگاه او در امامزاده طاهر کرج واقع است. تخلص او در شعر الف. بامداد بود. سرودن شعرهای آزادیخواهانه و ضد استبدادی ، عنوان شاعر آزادی ایران را برای او به ارمغان آورده است. شهرت اصلی شاملو به خاطر شعرهای اوست که شامل اشعار نو و برخی قالبهای کهن نظیر قصیده و نیز ترانههای عامیانهاست. شاملو تحت تأثیر نیما یوشیج، به شعر نو (که بعدها شعر نیمایی هم نامیده شد) روی آورد، اما برای نخستین بار درشعر «تا شکوفهٔ سرخ یک پیراهن» که در سال ۱۳۲۹ با نام «شعر سفید غفران» منتشر شد وزن را رها کرد و بهصورت پیشرو سبک نویی را در شعر معاصر فارسی گسترش داد. از این سبک به شعر سپید یا شعر منثور یا شعر شاملویی یاد کردهاند. تنی چند از منتقدان ادبی او را تنها شاعر موفق در زمینه شعر منثور میدانند. اشعار شاملو در این کتابخانه از سایت رسمی احمد شاملو به نشانی www.shamlou.org نقل شدهاند.
-
در رزم زندگی
-
بهار خاموش
-
بازگشت
-
دیوارها
-
بیمار
-
رانده
-
شعر گمشده
-
رنجِ دیگر
-
دیدار واپسین
-
شعر ناتمام
-
سفر
-
گلکو
-
صبر تلخ
-
مه
-
از زخمِ قلبِ «آبائی»
-
بادها
-
غبار
-
انتظار
-
تردید
-
احساس
-
خفاش شب
-
مرگ نازلی
-
نمیرقصانمت چون دودی آبیرنگ...
-
ساعتِ اعدام
-
شعری که زندگیست
-
طرح
-
مردِ مجسمه
-
لعنت
-
کبود
-
مرغ باران
-
بودن
-
شبانه
-
شبانه
-
شبانه
-
شبانه
-
شبانه
-
شبانه
-
شبانه
-
راز
-
پریا
-
سرگذشت
-
افق روشن
-
نگاه کن
-
عشق عمومی
-
به تو سلام میکنم
-
تو را دوست میدارم
-
دیگر تنها نیستم
-
سرچشمه
-
بهار دیگر
-
به تو بگویم
-
بدرود
-
از عموهایت
-
حریقِ سرد
-
شعرِِ ناتمام
-
پیوند
-
برای شما که عشق ِتان زندهگیست
-
سمفونی تاريک
-
آوازِ شبانه برای کوچهها
-
با سماجتِ يک الماس ...
-
رُکسانا
-
غزلِ آخرین انزوا
-
غزلِ بزرگ
-
حرفِ آخر
-
چشمان تاریک
-
از مرز انزوا
-
سرودِ مردی که تنها به راه میرود
-
تنها...
-
پشتِ ديوار