سعدی
مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید. وی در سال ۶۵۵ ه.ق سعدینامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال بعد (۶۵۶ ه.ق) گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیع بند، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کردهاند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری قمری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.
-
بخش ۱ - سر آغاز
-
بخش ۲ - گفتار اندر نواخت ضعیفان
-
بخش ۳ - حکایت ابراهیم علیهالسلام
-
بخش ۴ - گفتار اندر احسان با نیک و بد
-
بخش ۵ - حکایت عابد با شوخ دیده
-
بخش ۶ - حکایت ممسک و فرزند ناخلف
-
بخش ۷ - حکایت
-
بخش ۸ - حکایت
-
بخش ۹ - حکایت
-
بخش ۱۰ - حکایت کرم مردان صاحبدل
-
بخش ۱۱ - حکایت
-
بخش ۱۲ - گفتار اندر گردش روزگار
-
بخش ۱۳ - حکایت در معنی رحمت بر ضعیفان و اندیشه در عاقبت
-
بخش ۱۴ - حکایت
-
بخش ۱۵ - گفتار اندر ثمره جوانمردی
-
بخش ۱۶ - حکایت در معنی صید کردن دلها به احسان
-
بخش ۱۷ - حکایت درویش با روباه
-
بخش ۱۸ - حکایت
-
بخش ۱۹ - حکایت حاتم طائی و صفت جوانمردی او
-
بخش ۲۰ - حکایت در آزمودن پادشاه یمن حاتم را به آزادمردی
-
بخش ۲۱ - حکایت دختر حاتم در روزگار پیغمبر(ص)
-
بخش ۲۲ - حکایت حاتم طائی
-
بخش ۲۳ - حکایت
-
بخش ۲۴ - حکایت
-
بخش ۲۵ - حکایت
-
بخش ۲۶ - حکایت
-
بخش ۲۷ - حکایت پدر بخیل و پسر لاابالی
-
بخش ۲۸ - حکایت
-
بخش ۲۹ - حکایت در معنی ثمرات نکوکاری در آخرت
-
بخش ۳۰ - حکایت