سعدی
مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید. وی در سال ۶۵۵ ه.ق سعدینامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال بعد (۶۵۶ ه.ق) گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیع بند، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کردهاند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری قمری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.
-
بخش ۱ - سر آغاز
-
بخش ۲ - حکایت در این معنی
-
بخش ۳ - حکایت در معنی نظر مردان در خود به حقارت
-
بخش ۴ - حکایت بایزید بسطامی
-
بخش ۵ - حکایت عیسی (ع) و عابد و ناپارسا
-
بخش ۶ - حکایت دانشمند
-
بخش ۷ - حکایت توبه کردن ملک زادهٔ گنجه
-
بخش ۸ - حکایت
-
بخش ۹ - حکایت در معنی تواضع نیکمردان
-
بخش ۱۰ - حکایت در معنی عزت نفس مردان
-
بخش ۱۱ - حکایت خواجه نیکوکار و بنده نافرمان
-
بخش ۱۲ - حکایت معروف کرخی و مسافر رنجور
-
بخش ۱۳ - حکایت در معنی سفاهت نااهلان
-
بخش ۱۴ - حکایت
-
بخش ۱۵ - حکایت در محرومی خویشتن بینان
-
بخش ۱۶ - حکایت
-
بخش ۱۷ - حکایت در معنی تواضع و نیازمندی
-
بخش ۱۸ - حکایت حاتم اصم
-
بخش ۱۹ - حکایت زاهد تبریزی
-
بخش ۲۰ - حکایت در معنی احتمال از دشمن از بهر دوست
-
بخش ۲۱ - حکایت لقمان حکیم
-
بخش ۲۲ - حکایت جنید و سیرت او در تواضع
-
بخش ۲۳ - حکایت زاهد و بربط زن
-
بخش ۲۴ - حکایت صبر مردان بر جفا
-
بخش ۲۵ - حکایت امیرالمؤمنین علی (ع) و سیرت پاک او
-
بخش ۲۶ - حکایت
-
بخش ۲۷ - حکایت
-
بخش ۲۸ - حکایت ذوالنون مصری