ای شب مگر آن زلف سمن فرسائی
زینسان که شدی بر رخ او سودائی
وی چشمه ی خورشید مگر عین زری
زان روی که از سنگ برون می آئی
© تمام حقوق محفوظ و متعلق به انجمن ادبی شهریار می باشد (1402 - 1405)