خانه
انجمن ادبی شهریار
عبید زاکانی 
غزلیات غزل شمارهٔ ۹۲
منگر به حدیث خرقه‌پوشان
آن سخت‌دلان سست‌کوشان
آویخته سبحه‌شان به گردن
همچون جرس از درازگوشان
از دور چو کشتگان ببینی
از راه بگرد و رو بپوشان
از بند ریا و زرق برخیز
با ساده‌نشین و باده‌نوشان
مفروش به ملک هردو عالم
خاک سر کوی میْ‌فروشان
در باغ چه خوش بود سحرگاه
ما سرخوش و بلبلان خروشان
مطرب غزل عبید برخوان
دل برده ز دست تیزهوشان