رباعی شمارهٔ ۱۹۸۲

هرشب که به بنده هم‌نشین می‌افتی

چون نور مهی که بر زمین می‌افتی

من بندهٔ چشم مست پرخواب توام

آن دم که چنان و اینچنین می‌افتی