وفا
دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرسکه چُنان ز او شدهام بی سر و سامان که مَپُرس کَس به امّیدِ وفا ترکِ دل و دین مَکُنادکه چُنانم من از این کرده پشیمان که مپرس
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزیوگرنه هر که تو بینی ستمگری داند ز شعرِ دلکَشِ حافظ کسی بُوَد آگاهکه لطفِ طبع و سخن گفتن دری داند
وفا
دی میشد و گفتم صنما عهد به جای آرگفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست
پر پرواز
من دگر سوی چمن هم پر پروازم نیستکه پر بازم اگر هست دل بازم نیست آشیان ساختن ارزانی مرغان چمنآشیان سوخته ام من که هم آوازم نیست چون توانم که سر آرم به دم ساز که سازهمه از سر کندم باز که دمسازم نیست
