احمد شاملو
احمد شاملو (زادۀ ۲۱ آذر، ۱۳۰۴ در تهران؛ ۱۲ دسامبر ۱۹۲۵، در خانهٔ شمارهٔ ۱۳۴ خیابان صفیعلیشاه - درگذشتۀ ۲ مرداد ۱۳۷۹؛ ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۰ در فردیس کرج) شاعر، نویسنده، فرهنگنویس، ادیب، مترجم ایرانی و از اعضای کانون نویسندگان ایران بود. آرامگاه او در امامزاده طاهر کرج واقع است. تخلص او در شعر الف. بامداد بود. سرودن شعرهای آزادیخواهانه و ضد استبدادی ، عنوان شاعر آزادی ایران را برای او به ارمغان آورده است. شهرت اصلی شاملو به خاطر شعرهای اوست که شامل اشعار نو و برخی قالبهای کهن نظیر قصیده و نیز ترانههای عامیانهاست. شاملو تحت تأثیر نیما یوشیج، به شعر نو (که بعدها شعر نیمایی هم نامیده شد) روی آورد، اما برای نخستین بار درشعر «تا شکوفهٔ سرخ یک پیراهن» که در سال ۱۳۲۹ با نام «شعر سفید غفران» منتشر شد وزن را رها کرد و بهصورت پیشرو سبک نویی را در شعر معاصر فارسی گسترش داد. از این سبک به شعر سپید یا شعر منثور یا شعر شاملویی یاد کردهاند. تنی چند از منتقدان ادبی او را تنها شاعر موفق در زمینه شعر منثور میدانند. اشعار شاملو در این کتابخانه از سایت رسمی احمد شاملو به نشانی www.shamlou.org نقل شدهاند.
-
سراسرِ روز
-
نوروز در زمستان
-
میدانستند دندان برای...
-
از خود با خويش
-
آشتی
-
غرشِ خامِ تندرهای پوده...
-
زنان و مردانِ سوزان...
-
ما فریاد میزدیم...
-
The Day After
-
سرودِ ششم
-
شببیداران
-
شبانه
-
شرقاشرقِ شادیانه...
-
نگران، آن دو چشمان است...
-
با تخلصِ خونينِ بامداد
-
چاهِ شغاد را ماننده...
-
چون فورانِ فحلْمستِ آتش...
-
نخستين که در جهان ديدم...
-
نخستين از غلظهی پنيرک...
-
کژمژ و بیانتها...