الهی مکُش این چراغ افروخته را، مُسوز این دل سوخته را و مَدَر این پردهٔ دوخته را و مران این بندهٔ نو آموخته را.
الهی مکُش این چراغ افروخته را، مُسوز این دل سوخته را و مَدَر این پردهٔ دوخته را و مران این بندهٔ نو آموخته را.
© حقوق تمام محتوا محفوظ و برای انجمن ادبی استاد شهریار می باشد.
